ერთი პოსტი სიკვდილზე…

წამიერი სიჩუმე..

ბარათშვილის ხიდი… ხმაური გადახტომა…
წამის გაჩერება…. წყალი… ჩახტომა…
სიჩუმე…. ყვირილი… ქალების ამოოხვრა
სადღა ვარ მე.. ალბათ მტკვარმა ჩამიყოლა…

არ ვიცი რა მემართბეა.. სუნთქვა მჭირის.. რაღაც ტრიალებს… დედაააააა მინდა დავიძახო მაგრამ არ შემიძლია… ისე ხდება როგორც ადრე პატარაობაში.. როდესაც სიცხე მქონდა.. მაგრამ ვიცი რომ დედა ვერ მიშველის.. ამოსუნთვა მინდა და არ შემიძლია ვიხრჩობი.. სინათლეა გვირაბის ბოლოს თუმცა ეიფორია მიპყრობს… რაღაც მაჩერებს..ვერ ვიბრძვი… ვერ ვინძრეი.. ნაბიჯის გადადგმა მეშინია… მგონია რომ სუნთქვა არ მეყოფა ამისთივს..
კივილი.. ხმის ამოღება და რაღაცის დაძახება მინდა. ხელებს გავშლიდი მაღლა და ვიბღავლებდი.. იქამდე სანამ სუნთქვა მეყოფოდა,.. მაგრამ არა .. ვერ გავტან ასე დიდხან… ლოყაზე ცრემლი მოგორავს და ვუყურებ კადრებას მომენტებს როდესაც ვცინოდი… როდესაც შემეძლო ღიმილი და ვხედავ იმ მომენტს როდესა ხელში აყვანილს მატრიალებდი..
ფეხზე ვდგები და ბოლო ძალას ვიკრებ.. მინდა რომ გავიღვიძო და ისევ ვიცოცხლო.. ვკივი თუმცა მაინც არავის ესმის ჩემი.. თქვენ არ იცით რა საშინელებაა როდესაც შენს, ჯერ კიდევ თბილ სხეულს დასტირიან.. დეეე მე ცოცხალი ვარ არ მოვმვკდარვარ.. მინდა ხელი შეგახო მაგრამ არ გამომდის.. ხმის მოწვდენა მინდა მაგრამ არ შემიძლია.. აგონიას ჰგავს ეს ყველაფერი.. ალბათ რამდენჯერ მიფიქრია სიკვდილზე.. ახლა მიწა გამისკდეს და მოვკვდე.. მაგრამ მაინცდამაიცნ მაშინ ხდება ეს ყველაფერი როდესაც ყველაფერი კარგადაა და როდესაც სიცოცხლე გინდა.. დეეე არ მინდა დაბლაა.. არ მინდა თხრილშიი.. არ დამახუროთ თავზეე.. მეშინია მე დახუთული სივრცის.. ცივია მიწა ძალაინ ცივი.. არ მიყვარს მე სიცივე.. მეშინია უამრავი მწერის და მინდვრის თაგვების.. არ მინდა დედა სიკვდილი.. ცოცხალი ვარ მე ისევ.. ხახლო ნუთუ არავის გესმით ჩემი .. არავის გინდათ გაიგოთ რომ მე აქ ვარ.. ისევ შემიძლია სიცილი.. სიმღერა და სიხარული…
საბოლოოდ კი ყველაფერი ისევ მთავრდება .. ხელებს ვუშვებ და ვეგუები იმ ამბვს როდესაც ყველაფერი წრიულად დატრიალება.. მადლობას ვეტყვი იქიდან ყველა იმას ვინც მომიგონებს და ვისაც ეტკინება ჩემი… ოჰ როგორ ძნელია საკუთარ თავზე სიკვდილის თქმა.. როგორი მძიმეა შეეგუო იმას რომ მოგიგონებენ ტკივილის დროს და არა მაშინ როდესაც ვინმეს დასჭირდები.. როგორი ძნელია როდესაც ვერავის ვეღარ დაეხმარები… ძნელია ისიც რომ ვერავის შეახებ ხელს და ვერავის მოეხვევი ისე რომ თავი ბედნიერეად იგრძნო…
სუნთვის შეკვრა .. რამდენიმე დღეღა გრჩება მიწის ზემოთ ყოფნის .. შემდეგ კი ისევ მიწას დაუბრუნდები და შენს საფლავზე მოსულ ხლხს და ყვავილებს დაელოდები…..

ეს პოსტი ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილია.. ამ პოსტით მინდა სანდროსი და ყველა იმ გარდაცვლილის ხსოვნა იყოს სადღაც ჩემთვის გულის კუთხეში, რომლებმაც ძალიან მატკინეს …

Advertisements

2 Comments

Filed under Uncategorized

2 responses to “ერთი პოსტი სიკვდილზე…

  1. Ta =)

    ძალიან დავნაღვლიანდი ამის წაკითხვის მერე :(
    ძნელია როცა საყვარელ ადამიანს კარგავ, მერე ხვდები თუ რამდენმად მნიშვნელოვანი პიროვნება და ადამიანი იყო შენთვის.. მერე უფრო გიყვარდება და ტკივილიც გტანჯავს…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s